Öne çıkan

Girizgâh

Her insanın olmasa da çoğu insanın ulaşmak istediği yerler vardır. Hayali vardır mesela. Bir şey olma tutkusu vardır insanın içinde. Bu konularda ahkam kesecek halde hiç değilim ama bu tutku insanın içine doğuştan mı düşüyor yoksa bize bir şekilde dayatılıyor mu gerçekten bilmiyorum. Buraya ilk yazımı yazıyorum ve 1 saattir blog ayarları yaptığımdan dolayı tüm yazma şevkim gitti. Duymak istediğiniz bu değil olmamalı en azından yazan kişi okuyana böyle şeyler söylememeli. Okuyan demişken bu platformlarda yeniyim ve hiç sanmıyorum ki birileri bu yazıları okuyor. Yüksek ihtimalle herkes yazıyor ve herkesin blogu dünyanın en kaliteli içeriklerini içeriyor. Aldığım his bu en azından şimdilik.

Başlıkta yazan Farsça kelimenin çevresinden çok da uzaklaşmamam benim adıma daha doğru olabilir, belli bir çizgiyi takip etmem benim adıma güzel kılınıcak. Ya şimdi ya sonra, ya burda ya değil…

Burada ne mi yapacağım? HAHAHAHAHAHAHAHA bu kalıp kalabalıklara hitap eden insanların kalıbı. Ben tam da şu an sadece kendime hitap ediyorum. Bir açık var ve onu kendimce dolduruyorum. Bundan aşırı memnunum o ayrı mesele ama anlatmam lazım. Evet evet bu çok güzel: “anlatmamız lazım!” Burada bir kontra-kişisel gelişim harekatı yapacağım. Bu fikir özgün mü bilmiyorum ön araştırmasını yapmadım. Aklıma düştü ve uygulamaya karar verdim. Eğer varsa da böyle bir olay benimle aynı şeyleri anlatmayacağına çok eminim. Çünkü benim hayatımda benim gördüklerimi görüp kendince yorumlama algılama frekansı falan filan cümleyi toparlayamadım geri de silmeyeceğim ama benim gibi yorumlaması için ben olması gerekir. Konu aynı bakışlar farklı… E bu ben için değil sen için de öyle, senin baktığın yerden kimse bakamıyor oğlum uyanın artık lan! Kalabalıklar içinde kendini sıradan hissetmeyi bırak, sen varlığınla susmanla bile bir başkalıksın.

Nedir bu kontra-kişisel gelişim? Babacım bilmiyorum siz seviyor musunuz kağıttan kitap okumayı, onu koklamayı. Ben severim, fetiş seviyesinde değil tabii ki ama severim. Kitap kokusu olayı güzel, sayfayı çevirirken çıkan ses güzel falan filan şu an saat gecenin 03.01’i ve ben kitaba hallenemem. Bak çok kopuyoruz farkında mısın anlatmak istediğimden, heh işte bu blog tutarsa ahanda bundan tutar çünkü ben de bilmiyorum ne zaman nereye sapacağımı. Hugo’da 4 ve 6 tuşuna seri ve bakmadan basıyormuş gibi nereden gideceğimiz belli değil. Bok gibi örnek verdim ama silmeyeceğim. Çünkü o örnek geride kaldı bak akmaya devam ediyor devam ediyoruz. Evet nerede kalmıştık devam ediyoruz hakkaten. Kitapçılar var ya hani o seçkin kitapçılar, çok satanlarında en az 1 2 3 kaç bilmiyorum ama son zamanlarda her dönemde kişisel gelişim kitabı mevcut. Bu kitaplar size ne anlatıyor? Başarılı olmayı değil mi? Zirveye çıkmanın yolları falan… Oğlum uyanın lan uyanın zirve tek kişilik. Bu yazıyı okuyan 100 kişiden 64’ü kafasındaki hayali, istediği hayatı gerçekleştiremiyor. Belki de daha fazladır. Ben aslında o zirveye çıkmak istediğini sanıp, o zirveye çıkmak için tüm çevresi tarafından bunun için yoğrulanlara sesleniyorum, n’olur duy beni, duyun beni… Zirveye çıkamayanlar olarak biz daha fazlayız. O yolda üzülüp hırpalanacağınıza aşağıda gölgede serinde takılın… Benim bu sonuca varmamı anlamam için biraz zaman geçti.

İşte şimdi başlıyor hikaye! Size bu blogda kişisel gelişemeyenlerden kesitler sunacağım. Size kendi yaşam öykümden gelişemediğim noktaları göstereceğim. Kendinizden bir şeyler bulacaksınız çünkü yalnız değilsiniz, biz varız. Biz daha kalabalığız!

Çok kitap okuyan ama bir türlü şu önsözleri okumayı sevmeyen ona alışamayan biri olarak girizgahı uzun tuttuğum için bir özür borçluyum. Hala buraya kadar okuduysan ve eş dost değilsen takip edip, beğenip yorum yapabilirsin. Bilmiyorum kaç kişiye hitap edeceğim ve gerçekten bilmiyorum buranın jargonu bu mu?

Hoşçakalın 🙂

Reklamlar

SON

Gitmek çok zor gelir bazen, 
Hele ki o gitmek gitmelerin sonuncusuysa.
Ani ise bir de sırası yoktur bu işin,
Kimin sırasını artık kim savdıysa
Veda hakkın yok, son kez öpsem seni desen yok,
Beni kurtarın desem yok.
Gidiyorum işte bu sefer sonsuzluğa;
Güzel gözlüm, alış artık karanlığa
Mektup dediğin kağıda yazılır,
Kayıp gitmez satırlarda.
Hep bir kararsızlık içim ürperiyor,
Veda mektubumu kapattığımda.
Son durağın son yolcusu
Kaptan aç artık arka kapıyı.
Kapansın gözlerim, çakılsın tabutumun son çivisi,
Atılsın üzerime son toprağım.
Gözyaşları kalmasın içinizde
Son damlasına kadar özleyin beni
Ne kadar tuhaf son demiştim
Geçen çarşamba içtiğim son sigarama
Bırakıyordum güya bıraktım da
Sigara bıraktığım keşke tek şey olsa
Ölü bedenimi bıraktım yerin altına
Ölü toprağa, kuru kalabalığa
Okuduğum ilk şiir tadında 
Öptüğüm son kızın şekerli dudaklarının arasında
Öptüğüm ilk kızın dudaklarının arasında,
Ferman kabul etmişken onu
Benle beraber kestiler fermanımı
Yaşamam o kızın o kızın dudaklarının arasında
Ben bu sefer gerçekten gidiyorum iyi bakın
Ben oradayım bıraktığım her satır arasında

OLAY var SUSAMAM

Neymiş internet dizilerine sansürmüş, ytü kampüsüne millet bahçesiymiş yok suriyelisi yok boku yok püsürü, bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin dilediğim gibi olmayacağını biliyor, bundan acı duymuyorum.

Ne o taraf ne bu taraf herkes aynı. Sokakta gördüğün insanın kirli zihniyeti aynı. Bu memleketin coğrafyasını sikiyim ben afedersiniz son 1 yılda artan tecavüz vakaları falan boklukta yaşıyoruz boklukta. İyi niyetli insan kalmadı.

Coğrafya insanın kaderidir, bizim de kaderimiz bu. Bi yerden sonra duvar olman gerekiyor, hislerinle bu ülkede kafayı yersin.

Hislerinle bu memlekette seni üzerler, seni üzemeseler bile senin üzüleceğin birini üzerler. Onu üzemezlerse masum hayvan var onu üzerler yine de seni üzerler. Kızdırırlar seni, patlayacağın o noktaya kolay kolay gelmezsin. 1 olay olur 2 olay olur 3 olur 4 olur artık sayamayacağın şekilde olur o noktada patlarsın. Her gün şehit haberleri gelir her gün 1den fazla kadın öldürülür. Duyarsızlaşırsın bi yerden sonra, suçlara ortak olmaya başlarsın susarak. Sustuğun her dakika birilerinin canı yanacak unutma. En unutamadığını hatırla Özgecan’ı Münevver’i hatırla. Karakol baskınlarını hatırla bir gecede ölen onlarca madenciyi hatırla. Olmasını istemediğimiz ama bu memlekette olan her şeyi hatırla. Şu şarkıları dinle ve hatırla, o klibi izle ve anımsa. Susma, ne olur çok sustuk, artık sen de susma.


https://youtu.be/LkM60aTEl0U

Sonsuz Aşk

İnsanın içinden bazen duygu durumları fışkırır. Bazen bilemediğiniz bi sebepten çok mutlu olursunuz içiniz içinize sığmaz, bulunduğunuz duruma binlerce kez şükredersiniz. “Allahım ne kadar da mutluyum!” dersiniz. Bazen tam tersi olur içinizi kara bulutlar kapkara eder. Mutsuzluk evet evet saf mutsuzluk. Simsiyah. Bu his de bir şekilde okey ama bi şey daha var ikisinden de beter. Ani duygu değişimleri hep beter sağlıklı olanı stabil şekilde kalanı ama işte bi tanesi var. Seni ne mutlu ediyo o his ne mutsuz. İçine ufacık bi karın ağrısı bırakıyor ve seni en derininden kafanın içindekinin en derininden yakalıyor. Seni bildiğin uyuşturuyor. Beynin uyuşuyor mantıklı düşünemez oluyorsun, mantıklı düşünsen halbuki uyuşacak hiçbir şeyin olmadığını göreceksin. Bi ağır ruh hali geliyor. Dedim ya daha demin aynı o şekil hava ne açık güneşli ne de yağmurlu fırtınalı. Fırtınadan önce kara bulutlar kaplamış belli artık yağmur yağacak ama sen bekliyorsun arafta.

En nefret ettiğim hali, ya siyahsındır ya beyaz. Ya açıksındır ya kapalı, ya 1 ya 0; Ya Hep Ya hiç! Biliyorum çok sağlıksız bi düşünce yapısı, bugüne kadar çok zararını gördüm. Ama benim işte, can çıkıyor huy çıkmıyor.

Kusarsan rahatlarsın ama kusasın o an yoktur ancak miden seni kıvrandırıyodur. Aynı öyle, kussan rahatlayacaksın di mi? Ama kusamıyosun.

Tam 1 sene evvel bugün yeryüzünün en güzel şeyi oldu, dudakların dudaklarıma değdi. Bunları yazıyor olmam akıl sağlığımı şüphe ettirecek cinsten ama kafamın içinde döneni mi saklayayım herkesten?

Kimseye demesem de aynı şekilde herkese haykırsam da ben tam 1 sene önce ilk kez dudağımın dudağına değdiği yerdeki gibi seviyorum seni aynı ordaki gibi çarpıyo kalbim. Ben senden vazgeçemedim, ben senden vazgeçmedim. Ben sende kaldım, bi adım bile geçemedim. Ben sende hapis kaldım ben sende mapus kaldım. Ben sende senin kalbinde sen benim kalbimde. Ben sende takılı kaldım. Ben sende hasta kaldım. Kafayı yedim ben seninle.

Zerre pişmanlık duymadan başım dik bu satırları yazıyorum, yıllar ne getirir belli olmaz ama seni benden götüremeyeceği kesin yılların. Yıllarca aşkı çok başka bir şey sanırdım. Asıl aşk seninle ayrıldıktan, seni benden ayırdıklarından sonra yaşadıklarımmış. Aşk insanı delirtirmiş, aşk insanı insanlıktan çıkarırmış. Aşk insanı dinden de çıkarırmış imandan da. Sorgulatırmış aşk yaradanı, niye diye haykırtırmış. Bana hepsini yaptı bunların aşk. Bu satırları sana yazmıyorum bu satırları kendime yazmıyorum bu satırlar benim içimdeki şişkinliğim bu satırlar. Aşk dedikleri buymuş. Leylasını kaybeden mecnundan beter aklımı da kaybettim senle beraber. Şifa istemiyorum bi başka ten bi başka kadın bi başka düşünce bi başkası bi başka insan istemiyorum. Kafamı okşayacak bir çift el istiyorum yeryüzünde sadece bir kişide bulunan o elleri istiyorum.

Ağlamak yok, kaç gün kaç ay kaç hafta geçti üstünden kaç kelime kaç cümle kaç insan kaç olay kaç sigara kaç paket sigara geçti, kaç kişi yol aldı kaç kişi yol verdi. Kaç insan öldü kaç insan doğdu sen gittin gideli kaç akşam oldu. Neler oldu, kaç saç telim beyazladı, içtiğim sigaralardan kaç hücrem öldü? Kaç satır okudum seni düşünerek? Seni düşünmeden kaç dakikam geçti? Ayrılık da sevdaya dahilmiş cümlesini bana kaç defa kurdurttu. Ne oldu bana söyle ne oldu bize? Tanıyamazsın beni üstünden çok zaman geçti, o gün öldüm ben tanıyamazsın bu yeni beni. Tek ortak noktası sana ölüyor olmaları, sana bitiyor olmaları. Yenisi eski halimi kıskanıyor sana sahip oldu diye, sana kendini telsim etmiş diye. Kıskanır tabii nasıl kıskanmasın saçlarını koklayıp içine kim çekti eskisi çekti.

kutlu olsun sevgilim, nice yıllara!

Severek Ayrılanlar

Karanlıkta kaldığımı hissediyorum içten içe. Dünyadaki tüm yapay ve doğal ışık kaynaklarını toplasanız bi odaya yine de aydınlık edemez orayı. Karanlık orası çünkü. Ben de karanlığım. İçimde öyle bi nokta var ki tüm içim ışıkla dolsa tek bir nokta karanlıkta bırakmaya yetiyor beni. Hissettiklerimi anlatmaya gücüm yetmiyor bazen. Yaşadıklarım şakaymış gibi geliyor. Benden beni kopardılar, normal bir şeymiş gibi. Anlamadılar beni. Kimse anlamadı, onu da anlamadılar. Ondan bi ses istedim ben çünkü çok sessiz kaldım ben zamanında. Hiç ses yok hiç ışık yok. Allahım kafayı yiyorum galiba dedim. Yedim de. Dünyanın en sesli gürültülü yerlerinde ben içimde kopan sessiz bir çığlığa yenildim. Ben güneş tam tepede parıl parıl parlarken karanlıklara boğuldum. Hala yetmiyor kelimeler içine düştüğüm şeyin. Sensizliğin ne kadar olduğunu bana aşık bensizliği bilen sen anlarsın sadece. Yeryüzünde beni anlayabilecek tek kişi sensin. O yüzden kafayı yedim, beni unuttun sandım ben çok korktum. Bu dünyada bir başıma kaldım sandım ben çok kişi arasında. kalabalıklar içinde yalnızlık çok korkutucu sevgilim.

Tam 1 sene olmuş. Aşkının içimde başlayıp sonsuza kadar gideceği o yolculuğun ilk adımları tam 1 sene evvel falan atılmış. Hayal etmeye korkuyorum, düşünmeye korkuyorum. Hayatımın en huzurlu ve en sınırlı günlerinin hissini 1 zerre de olsa eksik yaşarım diye ödüm kopuyor. Keşke zamanı durdursak ama durmuyo be sevgilim. Sana sevgilim demeyi çok özlemişim ama ağlamamam gerekiyo. Boncuk boncuk gözyaşlarını düşünmemem gerekiyor. Ben susuyorum diye bunlar yok değil ya. Üstünden zaman geçti sadece ne yaşadıysam hepsi aynen duruyor. Sen sanma ki iki okula gittim bi kaç kızla konuştum diye ben normale döndüm. Dönmedim ben. Sana dedim ya hep sana vedalarım bitmez nasıl bitsin ki vedalarım. Bak bitti sanmıştım baksana sevgilim bitmemiş benim sana vedalarım. Nasıl bitsin ki? Ağlamamaya yemin ettim ben ağlamak yok. Sen yokken çok ağladım ama allah var yukarıda. Bir ara hiç ağlamadım o ara da içime ağladım bazen.

Çok kelime kullandım 1 yıl sen yokken. çok cümle kurdum. Ama biliyo musun kuruduğum en güzel cümleden daha güzeli var? (neymiş o diyip merakla sana edeceğim iltifatı beklemeni bekliyorum) ne biliyo musun, o 3 ay içinde sana kurduğum her allahın cümlesi. Sevgilim ağlamak yok demedim mi? Şarkıda diyo ya hani “Unutmuş olsan hissederdim 
Unutmuş olsan yanımda durmazdı her sabah hayalin”

çok doğru demiyo mu be sevgilim, ben unutamadım. Sen unuttun mu ki… Biliyorum unutmadığını. Düşünmemek için kendini zorladığını. Aşk bu basit bir şey mi? Ben bittim, beni bitirdiler. Bağırdım kimse duymadı beni bu nasıl yalnızlık. Karanlık kuyulardan çıkamadım ben bu nasıl yakarış duy beni duy. Güzelliğin en güzel hali. Uçurumun kenarından beni iten bir çift el dünyanın en güzel eli. Yıl dönümümüz kutlu olsun. Ben senden gidemedim, gidemiyorum dünyanın en şefkatli kollarından gidemiyorum sevgilim. söz verdik ağlamak yok. söz verdik ağlamak yok. tekrar güle güle sana. Bu sana son vedam değil. Sana son vedamı ederken başımda dualar okunacak. Ve sana son vedamı edene kadar, kalp durana kadar, ilk günümüzden daha fazla giderek artacak sana olan sevgim. Çok seviyorum uyan uykundan hadi ben çok seviyorum seni uyan uyan, uyan bi tanem uyan sevgilim. Seni hala çok seviyorum. Sana aşığım, sana aşığım…

Planlar yapıyor ya insan sanki hayatın hiç planı yokmuş gibi, 
Tüm dünya sanki onun hakimiyeti altındaymış gibi. Zamanın kontrolü kendisindeymiş gibi,
Zaman hiç bitmeyecekmiş gibi.
Sonsuz sınırsız kaynaklara sahipmiş gibi.
Onun olmayan tüm paralarla,
Onun olmayan tüm haz duygularıyla.
Kendi öz iradesi yokmuşçasına
Yokmuşçasına
İradesi yokmuşçasına
Dünyada yeri sonsuza kadar rezerveymiş gibi
miş gibi ama asla görülen geçmiş zamanı değil
Dününe bugününe yarınına
Asla onun olmayan dününe
asla onun sahip olmadığı bugününe
asla ve asla elini dahi uzatamayacağı
yarın sandığı dümenine
beyninin vücuduna hükmedişine
bi hayat var karşında dişi dişine
hayatında duymamışsın derler sana olmaz
dersin 100 defa üst üste ne? (ne ne ne)

Aşırı saçma bir şiirle giriş yaptık herkese benden selamlar. Herkes dediğim de şey hani he boşluk. Neyse canım yılmak yok ne zaman neyin nasıl olacağı belli olmaz. Şiirde de bu var ya aslında. İçimde de bu var. İçimde olmasa dışıma çıkmazdı bunlar.

Nerden nereye geldik diye bi laf var ya hani, gerçekten var. 1 saatte nerden nereye gelirsin haberin olmaz. Bende genelde bu kötüye doğru oluyor. Ama neden olmasın iyiye doğru. Gerçi benlik de bi durum yok.

Hayatım bu aralar çok yoluna girmiş gibi. Bu beni biraz ürkütmüyor değil. Neyse kafamızı rahatlatacak tüm aktivitilere devam, kendimizi istediğimiz yerde görebilmek için atabileceğimiz tüm adımlara devam. Devam hayat çok güzelmiş kafamın içinde dönüp duran o bozuk kasetçalar olmasa.

Artık sesini duymuyorum çok kısık seste ama aşağı yukarı tek bir albümü günde 2 defa baştan sona dinliyorum. Çok derinden geliyo. son kırıntılar gibi. tarif edemem size bunu. ama bitsin de demiyorum çünkü eşik değerin altında. bir şey var ama hep var rahatsız edecek kadar değil. Bunu da başka bi yazıya sözüm olsun mu 🙂

Bilinmezlik

Algımın veye ilgi odak noktamın bu yönlerde olmamasından mütevellit bu tür platformlarla yeni tanışıyorum, en azından üretme dediğimiz kısımında. Çok eminim zaten bu kısımla tanışmış çok da kişi yok çünkü algıladığım kadarıyla hitap edilen kitle zaten bir şekilde uyuyan kitle. Haddime değil ama blog muhabbetini, bakın farkındaysanız konuyla ilgili teknik bir kaç kelime söyleyemeyecek kadar az biliyorum bu işi, hatta bu işin içindekileri 3’e ayırabiliriz.

  • Bu işi profesyonel olarak yapıp bu işten para kazananlar. Bu tayfa işte azınlık olan tayfa ve cidden kazanıyorlar. İşleri bu. Yani direk son grupla ilişkileri son kullanıcının Google’a kafasındaki bir şeyi yazması ve sitelerine girmesi şeklinde.
  • Üretme kısmında genellikle değil hiçbir zaman bulunmayan bulunmak istemeyen, bu hayatın harbi tüketici kesiminden bulunan insanlar. Sadece son kullanıcı olarak İnternet aracılığı ile üreten sayfalara tıklayanlar. Gerçi bilgi tükenen bir şey midir bilmiyorum ama bilgi tükenmeyen ama üretimi dolaylı yoldan olabilen bir şey. Bu konuyu aşağıda daha da irdelemek istiyorum. Bu kategoriyi anladık diye umuyorum.
  • Evet sonuncu kategorinin içinde ben de varım. Heves çöplüğünde bir sürü hevesi bulunan insanlar. Sen misin o? Biliyorsun değil mi? Çok istiyorsun en başında ama sonra hiç istemiyorsun. İlk başlardaki istek ve arzunla dünyayı fethedecek gücün varmış gibi hissediyorsun ama sonrası yok değil mi tüm dünyanın altında eziliyormuşsun gibi?

Evet bu maceraya(!) başlayalı 3 hafta oluyormuş. İlk başlarda tüm yazım kurallarını incik cincik kontrol ederek yazardım ama şimdi kafamı toplayabildiğimde şükrediyorum. İlk 2 yazıda hatta bir sürü etiketle falan uğraşmıştım şimdi yayınla butonuna basıp gönderiyorum. Hatta işin bu kısmından sonra size bu mecranın gerçek sahipleri ilk kategorinin sakinleri size çok hayret ediyorum bir ton görsel mörsel bir şeyler koyup ilk günkü hevesinizi koruyorsunuz. Bende bu yok işte aslında hiç bir zaman olmadı.

Tam da bu noktada bu sayfanın adı neden kişisel gelişemeyişim anlamanız lazım. Canlı bir örneğim ben. Gelişemememi canlı olarak lanse ediyorum buradan. Bu 5. yazım falan olmasına rağmen hala içimde burayla ilgili sürekliliğe dair bir kaç kırıntı var ama bu noktaya(?!) gelene kadar, bu nokta dediği 4 yazı 2 hafta içinde, tüm ciddiyetimi kaybettim.

Ama size iyi bir haberim var boşluk. Buraya ufaktan öykü yazmaya başlayacağım, tamamen öykü hikaye kurmaca falan filan hesabı. Ayrı bir sayfa açmadan burada farklı başlık veya farklı bir sekme içinde toparlanabilecekse yeni bir hevesle burada tam da gözünüzün önünde yeni bir işe başlayacağım. Burada bahsedip hiç girmeme ihtimalim de var, girip sonradan bırakma ihtimalim de var ama en önemlisi ve de en muhtemeli olan da bu seçenek zaten. en düşük ihtimalli geriye kalan bu işe devam etmem uzun süre boyunca.

Bu da benim sizlerin gözü önünde, siz dediğim yazılarımı okuyan ben dışında 2 farklı kişi var şu ana kadar, kişisel gelişemeyişim. Yıkılıp yuvarlanışım. hadi rastgele bu bilinmezliğim, hadi rastgele!

Hahahahaha yazıyı bitiremedim, son kez kontrol edeyim de düzgün olsun yazımıdır imlasıdır derken aşağıda bahsedeyim dediğim konuyu gördüm. Bahsedelim efendim. Bilgi var olan bir şey midir? Bilgi üretilir mi? Bilgiyi üretene ne denir? Bilgiyi durduğu yerde bir şekilde başkalarına sunana ne denir? Var olan bir şeyi bir başkasına sunmak üretmek midir? Aklıma gelen bu soruların devamının geldiğini söyleyebilirim aklıma. Geliyor yani. Bu soruların cevabını ben de bilmiyorum. Üretmek demek mesela nitelikli bir kavram mıdır? Her türlü üretkenlik toplumun aydın kesimi tarafından onaylanır mı? Sizin de aklınıza şu an Şeyma Subaşı geldi değil mi? Siz bu yazıyı okuduğunuzda Şeyma Abla popülaritesini bir nebze olsun bence kaybedecektir en azından bunun sebebi kitabından dolayı olmaz. Belli bir şekilde hayatın o neşeli(!) kısmında da tutunmak sürekli konuşulmak, konuşulmayı sağlayacak şekilde yaşamak zor olsa gerek.

Yukarıda aklıma sıralanan sorulara bakınca sanki derdimden sadece Serdar Kuzuloğlu anlayacakmış gibi hissediyorum. Kim bilir belki okur yazımı bana bu sorulara cevap verir. Belki de azarlar der ki ben şu kadar zaman önce zaten bu soruları sordum kendime ve şu soruların cevabını verdim. Kim bilir nereden bileceğiz…

Allah’tan ismim yok he kim olduğum belli olsa bence bu kadar public bir yere yazı yayımlayamazdım, kimse okumuyor bile olsa!

Evet ben!

Nasıl da unuttum burayı ama! Nasıl da değer vermedim yine. Üstelik değer versen düzenli olarak maddi veya manevi karşılığını alabileceğin kesine yakınken. İnsanlara da yapıyorum bunu, içimin karşı tarafa yükseldiği anlar hep yüksek olmuyor ki ama. Ben hep isteyen biri değilim demek ki, çok isteyip tekte istiyorum. Elde edermiş gibi yapıyorum. Kesinlikle benim olmuyor zaten. Ne anlatıyor bu diyosunuz di mi… Çok özensiz yazıyorum bunu da… Boşluğa bağırıyorum diye düşünüyodum buraya yazarken şimdi boşluğa bu benim en belirgin özelliğim demeye geliyorum. Bu maalesef benim. Çoğu insanın dert yandığını bildiğim sıradan alelade kötü bi özellik bu işte. Sıradan insan yapıyor bu beni, bi ayrıcalığım olmayınca ne anlamı kalır ki. Kalmıyor işte. Heves çöplüğünde duran bi tonu aşkın çöpün arasında işe yarar onlarca şey var.

Kafamda tonlarca şey var. Kafamda ağırlık var. Kafamda bi şey var benim. Bazen uyuşturan bazen uyutan bazen uyutmayan. E görüyorum abi işte kendimi kimse bana anlatmasın bi şey şimdi. Benim kafamda silmek istediğim bi şey var. Benim kafamda silemediklerim var. Nasıl atladım bu konuya bilmiyorum ama aslında atlamadım ben hep o konudayım. Aylar yıllar geçince değişen şeyler oluyor evet ama o uyuşukluk baki. Ben artık o konuyum. Ama size o konu yok maalesef sevgili boşluk.

Dağılmayalım konudan diyeceğim ama belki de dağılabiliriz, kafamı yansıtmayacak mıyım ben burada? Eğer öyleyse ölümüne dağınık şeyler burada olur. Ben dağıldım çünkü zamanında, ben dağıttım çünkü zamanında. Yaptığım şeyleri yıktım. Güzel diye övündüğüm zamanında ektiğim çiçeklerim vardı benim ben onların hepsini kendi ayağımla çiğnedim. Çok denedim sulamak için canlansınlar istedim yemin ederim. O çiçekler olmazsa ben de olmayacağım dedim. Olmadı. Olmadı. Olmadı.

Şimdilik bu kadarını yazsam yeter. Size değil canım tamamen kendim için yeter. Hatta size bir şey söyleyeyim mi, bu da yeter.

Dağıldım çok dağıldım ben, toparlanmaya çalışırken daha çok dağıldım. o çiçekler kurudu şimdi odamın bir köşesinde, toprak olursam bir gün toprağıma gömün o çiçekleri ki bana karışsın onlar…

Evet ben buyum işte kafası karışık sağa sola çarpmaktan bitap düşmüş ben…

Görünmezlik

Öyle çok alaladeyim bugün, ne kafam odaklı ne başka bir şey. Şu an ne yazacağımı bilmeden bodoslama dalıyorum satırlara. Bu sefer ne bir çizgiye bağlı kalıcam ne başka bir şey. İçimden geleni dökeceğim gene buralara. Kafamı toplamakta çok zorlandığım anlardan birindeyim. Bunu size nası açıklarım bilmiyorum. Dışarıdan çok uyaran var ve bunlara karşı buraya odaklanıp sadece yazıya odaklanmayı şimdi bir şeye benzeteceğim. Bu kiminize gereksiz kiminize yerli kiminize abartı gelecek. Ayaktsaın yürümeye çalışıyosun ve sağdan soldan 10’ar metre aralıklarla TOMA’lar sana tazyikli su sıkıyor. Yıkılmamak zor.

Zihni açık ve pak tutarken bir şeyler yazmak zaten kolay olsa gerek. Asıl zor olan kalabalıklar veya spesifik kondisyonlar içinde zihnin tam olarak bulanıkken yazmak olsa gerek. Hatta belki de bu tekniğin bir ismi bile vardır kim bilir. Gene ana odaklanıp buraya niye geldiğimi unuttum. Devam edelim.

3.gün oldu bugün, 3. yazımı yazıyorum ve sadece fiziksel ağırlık olarak 20 gün daha böyle yazmaya devam edersem kallavi bir kitap çıkacak. Şimdi burda ara vermek istiyorum. Devam edeceğim…

Ara verdim, bu ara bana göre küçük insanlık için büyük bir ara. Sadece zihninden geçenleri akış şeklinde aktarıyorsanız kağıda 2 gün fazla bir süre. Beyin türlü türlü devülasyonlardan geçiyor çünkü. Söylemek istediğim kelime kesinlikle bu değildi ama bende sesli olarak yansıması o kelimenin bu. Sirkülasyon veya devinim de diyebilirim.

Doğru mudur bilmem, genelde geriye dönüp kendimi kontrol etme eylemi biraz korkutucu ürkütücü gelir bana. Ya yanlış çıkarsa düşüncesi fena. Zaten bu yüzden değil mi ben paylaşamıyorum yazılarımı, yapmak istediğim bu şeyi. İnsanların beni kontrol etmesinden korkuyorum. İnsanlarla öyle veya böyle karşılaştırılmaktan korkuyorum. Yerli veya yersiz eleştirilmekten korkuyorum. Ama konumuz kesinlikle bu değil. Konumuz ne biliyor musunuz benim tüm bu altyapılı düşüncelerim yüzünden bu blog’da kendi kendime takılmam. Tüm bu korkunun içinde tanımadığım insanlara hitap etme arzusu. Kim bilir belki bunun da bir adı vardır. Ama ben şu eylemden çok keyif alıyorum.

İçimi boşaltmak mı bu acaba, insan içini herhangi birine boşaltırken onu her zaman doldurmak zorunda mıdır? Yani bir yazar okunmadığı zaman da yazar mıdır? Okunmayan yazar olur mu? Kendi kendine konuşmak da yazarlığa girer mi? Var böyle endişelerimiz tabii. Hayallerimizin peşinden koşmaya cesaretim yoktu ama bilin ki ne zaman toplarım cüretimi işte o zaman elimde uçan balonlar mutluluğa doğru koşarım. Söz vermedik ama elbet bir gün ben de görünür olacağım!

Yapılması Gerekenler

Genelde insanın yapması gereken daha önemli ve daha işlevsel işleri varken o işlerin dışındaki tüm işler sanki olur sana dünyanın en tatlı keyifli işleri. Şimdi de olmaktan korktuğum yerdeyim. Bloggerlık bu olmamalı ya benimki sadece evde kağıt bitmesiyle aynı etkiyi yaratacak bir şey. Beklentim yok buradan, niye olsun ki! Herkesin yaşadığı, yaşayabileceği sıradan çok bir numarası olmayan, içinde zaman zaman çatışma içermeyen, sonu ne sürprizli ne de çok acıklı bir şeyler yazacağım. Bazen kurgu olacak bazen benden olacak, mütemadiyen olmayacak çünkü ben, hadibeabi’nin en önemli en kritik özelliği başlamak ama devamını getirememek.

Şimdi övünmek gibi olmasın da 20 saat geçmiş blog’daki ilk yazımın görüntülenmesi 0. Ben istesem bunu bir iki günde 100-200 yapardım sabit 3-4 artık kaçsa okuyucu da bağlardım ama niye yapmıyorum? İnsan hiç günlüğünü eşe dosta okutur mu? Okutmaz. He eğer varsa bu ağın ucunda başka biri beni dinlemek isteyen zaten bu işi benim adıma anlamlı kılan da o olur.

Başlıktaki çizgimizden kaymamaya özen göstererek tüm hızımla devam ediyorum. Ne demiştik, yapılması gereken bir işin varsa o yapmasan da olur dediğin iş seni bir şekilde tavlıyor. Ağzından giriyor burnundan çıkıyor ve giriyor. E sen zaten dünden razısın be oğlum. Hani ertesi gün 4. kez aldığın baba bir dersin finali vardır sen günler öncesinden bakmışsındır derse ama çok yalandan hani gözünün ucuyla. Sonra son gece oturursun bilgisayarın başına da aklına bir şeyler gelir anlatmak için, dersin bunu herkese anlatmalıyım falan. Dünyanın en meşakatlı işini bana getirin halledeyim bir gecede ama nasıl, diyin ki o akşam çalışman gereken derse çalışma aha bunu yap. Yemin ediyorum aşırı zevk alıyorum ders çalışmak dışında yaptığım her şeyden. Aldatmak gibi mi bilmiyorum daha önce hiç aldatmadım ama aldatmak da böyle bir şey olsa gerek!

Başlık mı deniyor yani bu başlığın bir üstündeki başlık: Kişisel Geliş(emeyiş)im. Daha 2. yazıdan bence anlamış olabilirsiniz. Anlattığım şeye bakarsak zaten benim kişisel gelişemeyişim daha dünden belliymiş. Çünkü ben, bakın çok ama çok afilli bir cümle kurmadan önce bana bu olur böyle için büyür tüyler diken diken olur aynı o oldu şimdi, aha cümle kaçtı elimden. Neyse dur okuyup bir daha yükselmem lazım hatırlarım belki… Heh hatırladım, harbiden dönüp okudum bunlar yaşandı kardeşim. Çünkü ben hep yapmam gerekenlerle yapmak istediklerim arasında sıkıştım kaldım. Ne ona gidebildim ne bende olanın hakkını verebildim. İki ucu bolu değnek diyesim geldi ama bu değil tam olarak. Aşağı tükürsem yukarının hatrı kalır gibi bir şey de olmayabilir. Bilemedim. Ama ben oranın mıyım buranın mıyım bilmiyorum. Bir gün öğrenirsem o zaman işte kişisel gelişirim.

Bu arada ben şahsi olarak ilk yazım olan GİRİZGAH‘ta bahsettim ama çok yanlış anlamış olabilirim bu kişisel gelişim olayını. Sonuçta insanı içine ve kendinde döndüren, mevcut şartlarıyla mutlu olmayı öğretebilen yayınlar da var. Benim derdim size dağın zirvesini hedefleten yayınlarda. Ulan cümleye bak cümleye, Uğur Dündar bizim mahallenin fırınına kafasında boneyle baskına gidiyor sanki. Sektöre çok iddialı bir giriş yaptığıma göre artık çıkabilirim bu yazıdan.

Kime ne kapısı hangi zaman nasıl açılır bunu tabii bilmiyoruz ama o kapıların açılması için 2 camı açıp cereyan yaptırmak sizin elinizde…

hoşçakalın 🙂

Web sitenizi WordPress.com' da kurun
Başla